Que é a diabetes mellitus

A diabetes mellitus é un grupo de enfermidades nas que os niveis de glicosa no sangue dunha persoa son elevados en comparación coas persoas sans. Os principais síntomas son o aumento da sede, o desexo frecuente de ouriñar, a fatiga e as infeccións por fungos que non se poden curar. Pode haber perda de peso inexplicable, diminución da visión, memoria debilitada e outros problemas.

A diabetes mellitus é unha patoloxía endócrina. A enfermidade caracterízase por un desequilibrio da homeostase (constancia do medio interno), debido a un fallo da función intrasecretora do páncreas e alteracións na regulación dos procesos metabólicos.

O principal sinal clínico da diabetes é un aumento persistente dos niveis de azucre no sangue (hiperglicemia). Un nivel saudable de azucre no sangue en xaxún nun adulto non debe superar os 5,5 mmol/L. En persoas maiores, permítese un lixeiro aumento dos valores (non máis de 1 mmol/l).

Patoxénese (orixe) da enfermidade

A insulina xoga un papel importante no desenvolvemento da enfermidade. Esta é unha hormona endócrina (intrassecretora) producida polo páncreas. No corpo realiza varias funcións vitais:

• Entrega de glicosa (a principal fonte de enerxía) aos tecidos e ás células.
• Regulación da cantidade de cetonas (corpos de acetona - produtos metabólicos tóxicos).
• Estimulación da síntese de glicóxeno de alto peso molecular (reserva de glicosa).
• Mellorar a produción de proteínas e inhibir a súa degradación.

Cando se desestabiliza a produción e o consumo de insulina, pérdese o control dos procesos metabólicos enumerados e desenvólvese a diabetes. A diabetes mellitus é incurable. Non hai terapia de erradicación que poida destruír o proceso destrutivo do corpo ou revertelo. Podes padecer diabetes independentemente da idade e do sexo. Os cambios patolóxicos no metabolismo e na produción de hormonas ocorren baixo a influencia de varios factores que determinan o tipo de enfermidade.

Tipos e causas da enfermidade

A clasificación dos principais tipos da enfermidade en primeiro e segundo baséase na etioloxía (causas de aparición) e as tácticas terapéuticas utilizadas.

Primeiro tipo

A diabetes mellitus tipo 1 dependente da insulina (IDDM 1), doutra forma xuvenil, fórmase na infancia e na adolescencia e pode ser conxénita. Caracterizada pola perda da función pancreática. O órgano é incapaz de realizar a función endócrina de producir insulina. En ausencia dunha hormona condutora, a glicosa concéntrase no sangue.

As células do cerebro, o sistema nervioso, a epiderme, o sistema muscular e todos os demais órganos e sistemas non reciben a nutrición adecuada. Ao mesmo tempo, as células da propia glándula experimentan fame de azucre, o que leva á súa morte. A acumulación incontrolada de cetonas conleva o risco de intoxicación global do corpo. Nos nenos, esta condición transfórmase facilmente nun coma cetoacidoso con posible resultado fatal.

Razóns

Hai dúas razóns principais para o desenvolvemento de IDDM: 1. Autoinmune. É consecuencia dun mal funcionamento do sistema inmunitario, que ignora as funcións de defensa e produce anticorpos que destrúen as células pancreáticas. O desencadenante (impulso) para a activación dos procesos patolóxicos é:

• Enfermidades de orixe viral: VIH e SIDA, paperas (parotidiñas), tipos de virus do herpes (citomegalovirus, Kosaki, Epstein-Barr).
• Alerxias múltiples.
• Dieta pouco saudable (predominio de hidratos de carbono rápidos) no contexto de baixa actividade física, obesidade.

As reaccións autoinmunes poden ocorrer como resultado dun tratamento incorrecto con certos tipos de medicamentos. A segunda razón é a predisposición xenética (a presenza hereditaria de xenes danados no corpo). A enfermidade desenvólvese debido ao dominio dos xenes afectados, unha mutación recesiva (herdanza a través de ambos os pais).

Un acervo xenético alterado non é unha garantía do 100% do desenvolvemento da enfermidade. Ao nacer, un neno recibe unha predisposición hereditaria, e non a propia diabetes. Ao mesmo tempo, non se exclúe a transmisión indirecta da información xenética. Se os pais están sans, a tendencia á diabetes pódese herdar dos avós.

Segundo tipo

A diabetes mellitus tipo 2 non dependente da insulina (NIDDM 2) desenvólvese en persoas maiores de 40 anos. A diferenza do tipo xuvenil, o páncreas mantén as súas capacidades intrasecretoras e produce insulina de forma estable. A glicosa acumúlase no sangue debido á progresión da resistencia á insulina - unha violación da resposta á hormona (a susceptibilidade das células á hormona e a capacidade de consumila completamente). Debido á falta crónica de demanda de insulina na fase grave da enfermidade, a súa síntese detense.

Razóns

A obesidade considérase a principal causa da resistencia á insulina. Outros factores que desencadean o desenvolvemento da diabetes tipo 2 inclúen:

• Patoloxías crónicas do páncreas, órganos do sistema hepatobiliar, enfermidades cardiovasculares.
• Pasión insalubre polas bebidas alcohólicas.
• Trastornos alimentarios (ansia gastronómica de doces, apetito descontrolado).
• Fallo funcional da cortiza suprarrenal debido á terapia a longo prazo con medicamentos que conteñen hormonas.
• Angustia (estrés psicoemocional crónico).

Ademais, hai unha herdanza desfavorable. Este factor funciona en conxunto cos motivos enumerados no 80% dos casos. O risco de desenvolver a enfermidade aumenta nas mulleres durante o período premenopáusico e durante a menopausa. Isto débese a cambios no estado hormonal e aumento de peso excesivo.

Ademais

Outros tipos de diabetes inclúen:

• GDM (diabetes mellitus gestacional en mulleres embarazadas). Desenvólvese na segunda metade do período perinatal. As razóns son: aumento da carga no páncreas, diminución da produción de insulina debido á alta actividade das hormonas esteroides sexuais (progesterona).
• Diabetes Lada (diabetes autoinmune latente dos adultos). Desenvólvese segundo o tipo dependente da insulina, pero ten síntomas do segundo tipo.
• Diabetes Modi (un grupo de enfermidades xenéticas).

Importante! A diabetes mellitus non é unha enfermidade contaxiosa!

Debido á súa orixe non infecciosa, é imposible infectarse con diabetes a través de sangue, gotículas no aire ou outros medios.

Etapas e síntomas

Todos os tipos de enfermidade teñen un curso progresivo en tres etapas coa adición de numerosas complicacións. A intensidade dos síntomas depende do estadio da enfermidade:

• Inicial (inicial) ou compensado. Debido ao pleno funcionamento do mecanismo compensatorio, baixo a influencia dos medicamentos e da dietoterapia, mantense un control estable sobre a cantidade de glicosa no sangue. Se se seguen as recomendacións médicas, é posible que non aparezan complicacións potenciais.
• Fase moderada de subcompensación. Nesta fase, os síntomas da diabetes aumentan e aparecen enfermidades concomitantes (complicacións). Faise difícil manter os niveis glicémicos nun nivel aceptable, xa que o corpo funciona ao límite das súas capacidades.
• Descompensado, ou fase final. Caracterízase por altos niveis de azucre e a incapacidade de estabilizalo. O corpo perde a súa capacidade de loitar contra a patoloxía e resistir o desenvolvemento de complicacións. Esta condición convértese facilmente nun coma diabético con morte posterior.

Principais síntomas

A diabetes mellitus de tipo resistente á insulina ten un curso latente. Os síntomas graves poden non aparecer durante varios anos porque non teñen trazos característicos. Os diabéticos potenciais moitas veces non prestan a suficiente atención aos cambios no benestar ao inicio da enfermidade. Un aumento do nivel de glicosa no sangue descobre accidentalmente durante un exame médico de rutina ou segundo os resultados dunha análise bioquímica prescrita cando o paciente se presenta.

A enfermidade tipo 1 desenvólvese rapidamente, os síntomas son intensos (especialmente nos nenos). Non buscar axuda médica de forma oportuna supón unha grave ameaza para a saúde e a vida humana. A manifestación dos síntomas dos tipos 1 e 2 é semellante. Os principais signos que indican niveis elevados de azucre no sangue son:

• Diminución das capacidades físicas e mentais.
• CFS (síndrome de fatiga crónica) e disanía (trastorno do sono).
• Polidipsia (sede permanente).
• Polakiuria (baleirado intensivo da vexiga).
• Síndrome cefáxico (dor de cabeza) asociado a hipertensión arterial (TA) crónica.
• Hiperhidrosis (aumento da sudoración).
• Polifaxia (aumento do apetito non regulado polo cerebro).
• Infeccións víricas respiratorias agudas sistemáticas e arrefriados derivados da inmunidade debilitada.
• Rexeneración a longo prazo da epiderme (pel) despois da dano.

A diabetes mellitus progresiva caracterízase por:

• O cheiro a amoníaco da boca (co desenvolvemento do tipo xuvenil da enfermidade).
• Cambios na estrutura das placas ungueais (separación) e do cabelo (sequedade, fraxilidade).
• Hiperqueratose (queratinización da capa cutánea dos pés), con alteración da descamación (exfoliación).
• Dermatomicose (enfermidade fúngica das uñas e da pel).
• Telangiectasia (araña vascular) progresando a unha rede vascular pronunciada baixo a pel.
• Astenia (inferioridade neuropsicolóxica).
• Ataxia (coordinación alterada).
• Trastornos da memoria, visión, atención.
• Irritabilidade desmotivada, substituída pola apatía.
• Taquicardia (alteración do funcionamento rítmico do corazón).
• Artralxia (dor articular non inflamatoria).
• Parasestia (adormecemento das pernas), calambres, sensación de ardor nos membros.
• Diminución da libido (desexo sexual).

Os síntomas de xénero están nas mulleres - candidíase (fungo vaxinal), NOMC (trastorno do ciclo menstrual ovárico), nos homes - erección débil (ata disfunción eréctil, se non impotencia), alopecia (calvicie). Máis tarde prodúcense fallos reprodutivos, cunha característica incapacidade para concibir un fillo.

Ademais

As manifestacións específicas inclúen os seguintes síndromes de diabetes mellitus:

• A síndrome de Mauriac é un trastorno do desenvolvemento en nenos con diabetes xuvenil.
• Síndrome de Somogyi: "saltos" no azucre debido a unha terapia de insulina incorrecta.
• Resistencia metabólica á insulina.
• Síndrome de Dawn - hiperglicemia en xaxún.

Con complicacións graves da enfermidade, a síndrome de Raynaud ocorre - unha violación da circulación sanguínea nas extremidades con parasestesia dolorosa.

Complicacións comúns da diabetes

A esperanza de vida coa diabetes depende en gran medida da prevención de complicacións. A causa da discapacidade e da morte do paciente é na maioría das veces as primeiras consecuencias da diabetes e o incumprimento das regras da terapia. As complicacións clasifícanse en agudas e crónicas. No primeiro caso, o deterioro da saúde pode desenvolverse de varios días a varias horas.

Unha condición aguda é unha crise diabética, provocada por hiperglicemia ou unha rápida diminución do azucre no sangue (hipoglucemia). Unha crise hipoglucémica caracterízase por unha caída da glicosa ata un nivel crítico de 2,8 mmol/l, cando unha persoa perde o coñecemento. Hai tres tipos de crise hiperglucémica, dependendo dos síntomas e dos factores desencadenantes do desenvolvemento:

• Hiperosmolar (a principal causa é a diabetes mellitus tipo 2 non controlada).
• Acido láctico (desenvólvese debido á acumulación de ácido láctico no plasma sanguíneo e nos tecidos periféricos do sistema nervioso).
• CAD, ou cetoacidose diabética (acumulación de cetonas corporales no sangue debido á deficiencia de insulina).

Como regra xeral, non se pode evitar unha crise sen atención médica de emerxencia. Se non, os pacientes desenvolven un coma diabético. As complicacións crónicas teñen unha natureza prolongada de desenvolvemento. Os máis comúns e graves na natureza son a anxiopatía (dano vascular diabético) debido á alteración da composición sanguínea e trastornos circulatorios.

O tipo de anxiopatía que ocorre depende da localización do seu desenvolvemento:

• Cambios patolóxicos nos vasos do aparello renal (nefropatía) co desenvolvemento posterior de insuficiencia renal.
• Dano ao sistema vascular do cerebro (encefalopatía), ameazando a demencia (demencia adquirida).
• Angiopatía dos vasos coronarios, como consecuencia: infarto, cardiopatía isquémica (enfermidade coronaria).
• Micro e macroangiopatía dos vasos das extremidades inferiores, co desenvolvemento do pé diabético (en diante, gangrena das pernas).
• Trastorno do abastecemento de sangue á retina (retinopatía) coa ameaza de perda completa da visión.

A anxiopatía leva á atrofia das fibras nerviosas (neuropatía diabética).

Diagnóstico de laboratorio

A diabetes mellitus só pódese diagnosticar mediante unha proba de sangue de laboratorio para determinar o contido cuantitativo de glicosa. Un exame completo inclúe varios tipos de probas:

• Análise básica de sangue capilar (dedo) ou venoso.
• GTT (proba de tolerancia á glicosa) para determinar o grao de absorción de glicosa.
• Análise do nivel de hemoglobina glicosilada (glicada) HbA1C (valoración retrospectiva da glicemia durante 4 meses).
• Proba de sangue para determinar a cantidade de anticorpos contra a glutamato descarboxilase (anticorpos GAD) para determinar o tipo de diabetes.
• Análise de orina para a presenza de proteínas e glicosa (en persoas sans estas substancias están ausentes na orina).

Ademais, prescríbense procedementos de diagnóstico de hardware: ECG, ecografía, anxiografía (examen vascular).

Principios básicos de tratamento

A diabetes mellitus non tolera a neglixencia do tratamento. Vivir con tal enfermidade significa recibir un tratamento permanente. A terapia de patoloxía baséase no uso de medicamentos e a nutrición dietética. Os principais obxectivos do tratamento son achegar os niveis glicémicos o máis posible aos valores normativos, frear a progresión da enfermidade e atrasar o desenvolvemento das complicacións asociadas.

Métodos básicos de tratamento:

• Terapia con insulina (inxección de insulina médica para simular a súa produción natural na enfermidade tipo 1).
• Comprimidos de medicamentos hipoglucémicos (para o tipo non dependente da insulina).
• Dietoterapia (seguindo as regras da dieta "Táboa No. 9").
• Clases de fisioterapia.

Importante! O horario e as doses de inxeccións de insulina son prescritos por un endocrinólogo de forma individual. Os medicamentos antihiperglicémicos tamén se seleccionan caso por caso.

Está permitido o uso da medicina tradicional:

• Produtos de madeira (cortiza, xemas).
• Mesturas inmunoestimulantes de froitos secos e froitos secos permitidos (ameixas, figos, mazás).
• Herbas curativas (diente de león, bardana, herba de San Xoán, ruda de cabra, ortiga, etc.).
• Mel (limitado) e produtos apícolas.

Antes de utilizar receitas de medicina alternativa, é necesario obter a aprobación do endocrinólogo/a tratante.

Previsión

Dado que a diabetes é unha condición irreversible, a pregunta de cantos anos viven as persoas con este diagnóstico xorde para todos os diabéticos. Ninguén se comprometerá a citar a cifra exacta. Hai certas estatísticas médicas segundo as cales o ciclo de vida do tipo resistente á insulina redúcese en 5-8 anos. Coa enfermidade dependente da insulina, a esperanza de vida redúcese entre 19 e 20 anos nas mulleres e entre 10 e 12 anos na metade masculina da poboación. Non obstante, o criterio de xénero non é o principal indicador do número de anos asignados a un diabético.

A principal importancia é a calidade de vida, que o paciente é capaz de mellorar de forma independente. Se non podes desfacerte da diabetes, cómpre aprender a xestionala, é dicir, mantela baixo un estrito control. Isto axudará a retardar o desenvolvemento de complicacións - a principal causa de morte precoz en diabéticos.

Facer a vida con diabetes o máis satisfactoria posible e aumentar a súa duración só é posible seguindo todas as recomendacións médicas. Os endocrinólogos aconsellan encarecidamente asistir a clases na "Escola de Diabetes", onde se estudan en detalle todos os métodos para mellorar a calidade de vida, previr consecuencias negativas e tácticas de tratamento.

Resultados

É imposible eliminar a diabetes. Con tal diagnóstico, unha persoa debe recibir o tratamento adecuado para a vida, seguir unha dieta e abandonar as adiccións. As principais causas da enfermidade son:

• Herdanza desfavorable.
• Función inmune deteriorada.
• Estilo de vida pouco saudable.

Para o diagnóstico oportuno, é necesario escoitar atentamente os cambios no benestar e someterse regularmente a probas de laboratorio para determinar os niveis de glicosa no sangue. O tempo que viven as persoas coa patoloxía depende dun bo control da diabetes.